27 . خليل بن احمد فراهيدى ، مكنّى به ابو عبد الرّحمن . . . در اصل از اولاد ملوك عجم بود . 28 . ابن على بن زرين خزاعى مكنّى ، به ابو على ، شاعر هجوگوى عرب ( ولادت 148 ه . ق . ، وفات 246 ه . ق . ) . اصل وى از كوفه است و كتابى دارد به نام طبقات الشّعرا . 29 . ظالم بن عمرو بن سفيان بن جندل ؛ بعضى گفته‌اند سليمان بن عمرو و بعضى سليمان بن عامر . 30 . جندح يا سليمان ، پسر حجر كندى ؛ بزرگترين شاعر دورهء جاهليّت و يكى از صاحبان معلّقات بود ؛ تولّدش را به سال 500 ميلادى و وفاتش را از 540 تا 566 ميلادى نوشته‌اند . امرؤ القيس را ديوانى است كه در سال 1877 ، براى نخستين بار در پاريس چاپ شده است . 31 . رجوع شود به متن كامل و ترجمهء آن در كتاب معلّقات ، ترجمهء عبد المحمّد آيتى ، اشرفى ، تهران ، 1345 . ص 9 تا 26 . 32 . ابن عطيّة بن خطفى بن بدر بن سلمة بن عوف بن كليب بن يربوع . . . ، مكنّى به ابو خرزه و ملقّب به ابن المراغه ؛ از بزرگترين شعراى عرب است . در صدر اسلام كه جاهليت را درك نكرده بود . او به سال 28 هجرى در يمامه به دنيا آمد و به سال 110 در همانجا درگذشت ؛ و همه معتقدند كه در ميان شعراى اسلام ، كسى مانند جرير و فرزدق و اخطل نيست . 33 . او ايرانى الاصل عربىگوى است كه به سال 146 ه . ق . در اهواز متولد شد و در 198 ه . ق . درگذشت . او مبتكر تغزلّات در ادب عرب بشمار مىرود ؛ در اهواز متولّد شد ؛ در بصره نشو و نما كرد و در بغداد به خلفاى عبّاسى پيوست و در بغداد درگذشت . 34 . زهير بن ابى سلمى المرّى ، از شعراى جاهلى است كه گويا در فاصلهء سالهاى 530 تا 627 ميلادى مىزيسته است . ديوانش نخستين بار در لندن به سال 1870 به طبع رسيده است . 35 . آقاى عبد المحمّد آيتى اين بيت را چنين ترجمه كرده‌اند : آيا در سرزمينهاى « حومانة الدّراج » و « متثلم » ، هيچ خرابه‌اى از « ام اوفى » يار عزيز من - سخن نمىگويد ؟ ( معلّقات ، ص 51 ) .